sınır sizsiniz…hayatı yaşa…gençliğin ateşini ortaya çıkar…hayata artıla…ve bilmem kaç tane taşşaklı sloganla aklınızı bir şişe kolaya,bir paket cipse,iki tane sikintrak tatil beldesine hapsettiler pembe kürklü hayvanseverlerim.

rock bara gittiğinizde elinize şişe birayı tutuşturduklarında ‘şişeden içen hayatı siklemeyen adam’ modundayım sandınız.olimposta sahilde gece gitar çalarken yanınından geçen kızın gülümsemesini ‘verecek’ diye algıladınız.verenleri de kız sandınız, bu da başka bir yanılgınız…

dünyanın en aykırı gruplarını canlı dinlemek için biletler satın aldınız,sıralara girdiniz,size gösterilen yerlerde çadırlarınızı kurdunuz,fuck system diye bağırdınız,rahatlayıp dışarı çıktığınızda yine konser organizasyonunu düzenleyenlerin tuttuğu otobüslerin kalkması için saatini beklediniz mavi battaniyeli, güzel patili kedilerim.

gerisi berisi »

Kendimi bildim bileli çizim yapmamdan gayrı bu özelliğim bende takıntı halini almış durumda… Öyle ki bazen an gelir, uyuşturucu komasına girmiş gibi elim kalem arar. Fakat her takıntıda olduğu gibi bu takıntı da başıma bela olabilcek dereceye gelebiliyor. Şu an anlatacağım mevzu, tahmin edeceğinizin aksine, yaptığım bir sanat eserinin verdiği mesaj itibariyle efendime söyleyim bir takım yozlaşmışlıklara veyahutta sistemin çarklarını elinde bulunduranlara değinilmiş, bir takım çevreleri rahatsız etmiş ve bunun üzerine çeşitli tehdit mesajları almış değilim… Keşke öyle olsaymış. Ozaman anlatacağım yaşanmışlığın bir ciddiyeti, bir duruşu olurdu. Derdiniz ki, “Vayy… İşte sanatın ve sanatçının gücü…Sivri kalemiyle insanları avlamış daha o yaşlardan…” Ama dostlarım, maalesef öyle değil. O yüzden Vayy… İşte sanatın ve sanatçının gücü…Sivri kalemiyle insanları avlamış daha o yaşlardan…” değil de “Abi beni de çizseneeeaa…”,”Abi sen bunları hayalinden mi çiziyosun yoksa bakarak mı?…”,”Abi bak trt’de bonus kafalı bi amca var çok güzel resim yapıo, onu izliyomusun?” şeklinde tepkilere maruz kalıyorum. O yüzden anlatacağım yaşanmışlığın bir ciddiyeti, bir duruşu yok. Ama varsın olmasın… Sikmişim ciddiyeti de duruşu da…

gerisi berisi »

ben bu dünyada kimsenin kimseyi dinlemediğini daha ilkokul dördüncü sınıfta anladım.anladığım günden beri ne tam olarak birilerini dinliyor, ne de birilerine anlatmak istediklerimi tam olarak anlatabiliyorum.

yirmi üç nisan bayramına bir ay kala köyde bulunan okulumun akıllı bıdıklarından biri olarak on kıtalık bir şiir okumaya layık görüldüm.tam bir ay boyunca her okul günü sona erdiğinde öğretmenim beni ve diğer şiir okuyacak arkadaşlarımı Atatürk büstünün önüne alır,sırayla şiirlerimizi okutur öyle eve gönderirdi.bir gün kala artık şiiri su gibi ezberlemiştim.

gerisi berisi »

Baştan belirtmekte fayda var, ben bir Atilla Dorsay, filmlerden anlayan bir ekşi sözlük eleştirmeni, bir Nazlı Ilıcak (?) değilim. O yüzden “böyle film kritiği mi olur” diyen olursa terlikle vururum.

Hiç komikliklere şakalara falan bulaşmadan ilk film ile başlıyorum:

American Beauty:

Ülkemizin Gaziantep yöresinde “American Beaut” diye de bilinden bu eserimizde, inceden sübyancı ve su katılmamış bir godoş olan Rasim’in kendi ölümünü anlatmasıyla olaya başlıyoruz. Adeta bir Gerçek Kesit havasında gelişen filmin hikâyesi boyunca esas adamımız, karı kız düşkünü patronunun harcamaları dururken tasarruf bağlamında işten çıkartılmanın eşiğinde olduğundan, karısıyla ve kızıyla yaşadığı sorunlarla baş etmeye çalışıyor.

gerisi berisi »