Otomatik Armut

Efendim Ankara’dayız. Kız arkadaşım var o zamanlar Ankara’da. Böyle buralardan bunalıp da bir yerlere gitmek istediğim zaman hem kız arkadaşımı görmek, hem bir takım bürokratik işleri çözmek, en çok da Ankara’nın sokaklarında dolaşmak için otogara fırlayıp otobüse atlardım.

Ankara’ya gidip de kız arkadaşımla buluştuğumda genel olarak standart zamanlar geçirirdik. Çimlerde manda gibi uzanır sohbet eder, efendime söyleyeyim gidip bir yerlerde ufak tefek bir şeyler içerdik. Yine bu günlerden birinde kız arkadaşım “hadi sana pizza ısmarlayayım” dedi. Pizza yemeyeli baya bir zaman geçtiğini düşündükten sonra bu teklifi adeta bir Fransız Baronu asaletiyle göğsümü gererek kabul ettim. [...]

İnsan hayatı en haklı mücadeleden, özgürlüğün en büyüğünden, bağımsızlığın en kutsalından, dinin en gerekli maddelerinden bile üstündür. Ömrümü bu değere sahip çıkmakla harcadım. Harcadım ve harcadıkça değerinin azaldığını fark ettim. Bunu fark ettiğimdeyse geriye yapacak tek bir şey kalmıştı, sapımı kopartacaktım.

Böylesine eğlence amaçlayan bir web sayfasında ölümden bahsetmek de nerden çıktı diyebilirsiniz, ancak sizi temin ediyorum ki hayatımın en eğlenceli, en öğretici günlerinden biriydi. [...]